ewangelicy utracili miejsce nabożeństw w mieście, początkowo musieli korzystać z kostnicy na cmentarzu, jednak wkrótce – za zgodą władz miejskich i biskupa poznańskiego – zbudowali na przedmieściu drewnianą kaplicę (lub dwie – polską i niemiecką), szkołę, szpital (dom opieki) i mieszkania dla duchownych, obok już istniejącego cmentarza na Górze Czerwowskiej, przy drodze na Wronki (za Wzgórzem Św. Wojciecha). Najsłynniejszym działającym tam polskim duchownym był ks. Samuel Dambrowski. Po kilkakrotnych napaściach i doszczętnym zniszczeniu budynków w 1616 r. przez tłumy podburzone przez jezuitów, ewangelicy utracili miejsca nabożeństw, bowiem w tym samym czasie zniszczono też pobliskie budynki należące do braci czeskich, działających w Poznaniu od 1548 r. Wkrótce pojawił się zakaz publicznego sprawowania funkcji religijnych, a protestanci, stanowiący kilkanaście procent ludności, utracili możliwość piastowania godności we władzach miasta. Część wiernych opuściła Poznań, udając się m.in. do Torunia i Leszna. Reformowani podążali do kościoła w Skokach lub do Leszna. Pozostał jedynie cmentarz, początkowo nieogrodzony, a na miejscu świątyni braci czeskich wzniesiono kościół i klasztor karmelitów bosych.