Instytucja mającą wybrakowany egzemplarz nie poszukuje gdzie indziej brakujących elementów (tomów, zeszytów, numerów), by udostępnić komplet, lecz digitalizuje i udostępnia to, co posiada, bez informowania użytkowników o brakach zdigitalizowanego dokumentu. Zdigitalizowane dokumenty udostępnia się bez uwzględnienia układu wewnętrznego publikacji, a więc przykładowo strona 135 na karcie tytułowej digitalizowanego dokumentu nie jest tożsama ze stroną 135 na wykazie kolejnych skanów (stroną nr 1 zdigitalizowanego dokumentu w polskich bibliotekach cyfrowych jest przednia okładka, natomiast na Zachodzie strona 1 wersji cyfrowej to strona 1 oryginału, a okładka, wyklejki i tym podobne elementy wstępne są oznakowane odrębnie).
W Polsce do udostępniania cyfrowych materiałów piśmienniczych w Internecie stosowany jest, między innymi, system dLibra, do materiałów muzealnych dMuseion, a do archiwaliów system ZoSIA i serwis szukajwarchiwach.pl.