Parafia została odtworzona, a cerkiew gruntownie wyremontowana dopiero dzięki staraniom popa Fiodora Szypicy. W tym czasie również obok cerkwi wzniesiono drewnianą dzwonnicę.
Po przejściu Wilna w ręce radzieckie parafia Świętych Piotra i Pawła została legalnie zarejestrowana w 1947, a w latach 1955–1957 przeprowadzono kapitalny remont cerkwi, w tym budowę nowej dzwonnicy.
Architektura mały|lewo|Cerkiew widziana z boku Cerkiew jest wzniesiona z drewna, jednonawowa, z pojedynczą sygnaturką zwieńczoną cebulastą kopułą z krzyżem położoną za wejściem i przedsionkiem świątyni. Dekoracja zewnętrzna cerkwi jest skromna, ograniczona do obramowań prostokątnych okien (po cztery na bocznych ścianach obiektu) oraz rzeźbionego szczytu nad wejściem do cerkwi. Jedynie dach obiektu jest malowany na zielono. Wyposażenie wnętrza (ikonostas i ikony) pochodzą z pierwszej połowy XX wieku.
Bibliografia Szlewis G., Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, , ss. 86–91.
Kategoria:Cerkwie eparchii wileńskiej i litewskiej Piotra i Pawła Kategoria:Drewniane cerkwie na Litwie Kategoria:Świątynie pod wezwaniem Świętych Apostołów Piotra i Pawła Cerkiew, Piotra i Pawła