Za Iwana IV Groźnego na urzędzie jednocześnie było od czterech do sześciu okolniczych, za Dymitra Samozwańca – czternastu, za Wasyla Szujskiego – siedemnastu, za Michała Fiodorowicza – od dziewięciu do siedemnastu, na początku panowania Aleksego Michajłowicza – dwunastu. Ostatnimi mianowanymi okolniczymi byli książęta M.F. Szachowski, M.M. Żyrowoj-Zasiekin i P.W. Buturlin – w 1712 roku.
Wraz z powiększeniem liczby okolniczych ich obowiązki rozszerzały się. Według sudiebników okolniczy miał za zadanie pilnowania „prawa pola”, tj. pojedynku sądowego. Okolniczym mógł zostać członek rodziny drobnoszlacheckiej, często też na urząd mianowano osoby nienobilitowane, którym nadawano w związku z tym szlachectwo (np. Aleksiej Adaszew, Artamon Matwiejew, członkowie rodzin Basmanowych, Godunowych, Streszniewych, Naryszkinych, Chitrowów). W XVII wieku urząd zaczął się różnicować, pojawili się okolniczy bliscy – pokojowi, którzy mieli wyższą rangę niż dalsi bojarze.