Trans Sport I powstał na platformie U-body. Nadwozie miało w szczególny sposób zapewniać zabezpieczenia przed korozją dzięki użyciu laminatu i włókna szklanego. W trakcie produkcji w wyposażeniu standardowym pojawiały się kolejne rozwiązania zwiększające poziom bezpieczeństwa, takie jak poduszki powietrzne, samopoziomujące tylne zawieszenie, wbudowane foteliki dziecięce, zdalnie sterowane elektrycznie napędzane drzwi przesuwne czy system kontroli trakcji.
Lifting Pontiac Trans Sport I nie zyskał popularności, jakiej oczekiwało General Motors. Aby zwiększyć sprzedaż samochodu, w 1993 roku podjęto decyzję o gruntownej modernizacji, w ramach której przeprojektowano najbardziej kontrowersyjną część nadwozia – długi, szpiczasty przód. Samochód zyskał zupełnie nowy, zaokrąglony pas przedni z charakterystyczną, dwuczęściową atrapą chłodnicy w zderzaku i wyżej osadzonymi reflektorami. Ponadto, zmieniono też wygląd kokpitu, rozbudowano listę wyposażenia, a także zastąpiono 3,1-litrowy silnik o mocy 120 KM z 3-biegową skrzynią automatyczną na 170-konne silniki 3.4 i 3.8 z bardziej ekonomicznymi przekładniami 4-biegowymi.