Uczył języka i literatury rosyjskiej w instytucie pedagogicznym.
Po zajęciu tych obszarów przez wojska niemieckie w sierpniu 1942 r., został redaktorem w stawropolskiej gazecie „Stawropolskoje słowo”, przemianowanej wkrótce na „Utro Kawkaza”. Kiedy Niemcy wycofywali się z Kaukazu, wyjechał do Berlina. W maju 1943 r. wstąpił do Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej, otrzymując stopień majora ROA. Został odkomenderowany do szkoły propagandzistów ROA w Dabendorfie pod Berlinem. W 1944 r. wyjechał do okupowanego Belgradu, gdzie był redaktorem pisma „Na kazaczjem postu”, skierowanego do kozackich oddziałów wojskowych w służbie niemieckiej. W lutym 1945 r. przeniósł się do północnych Włoch, gdzie wydawał pismo dla Kozaków zgrupowanych w Kozackim Stanie.
Po zakończeniu wojny uniknął repatriacji do ZSRR. Przebywał w obozie dla dipisów (tzn. diplaced person - przesiedleniec) w Kapui, gdzie pisał powieści (Di-Pi w Italii, Ja czełowiek russkij, Swietilniki Russkoj Ziemli) oraz artykuły literaturoznawcze do pism „Wozrożdienije” i „Grani”. W 1954 r. w Nowym Jorku została opublikowana jego najbardziej znana książka pt. Nieugismaja łampada (w Polsce wydane pod tytułem Niegasnące światło), opisująca życie łagierników na Sołowkach. Boris N.