otrzymał tytuł diakona S. Maria in Aquiro. W 1691 brał udział w konklawe po śmierci papieża Aleksandra. Pozostał bliskim współpracownikiem kolejnego papieża Innocentego XII, przyczynił się do ogłoszenia przez Innocentego bulli Romanum decet pontificem (1692), potępiającej i znoszącej praktyki nepotyzmu. Był członkiem kilkunastu kongregacji kardynalskich: Kongregacji Konsystorialnej (od 1690), Kongregacji ds. Odpustów i Świętych Relikwii (od 1690), Kongregacji ds. Wód (od 1690), Kongregacji ds. Kościelnych Immunitetów (od 1690), Kongregacji Indeksu (od 1690), Kongregacji ds. Badania Kandydatów na Biskupów (od 1690), Kongregacji ds. Awinionu (od 1693), Kongregacji ds. Obrzędów (od 1694), Kongregacji ds. Wizytacji Apostolskich (od 1694), Kongregacji ds. Stanu Zakonnego (od 1694 do jej rozwiązania w 1698), a następnie Kongregacji ds. Dyscypliny Zakonnej (od 1698), Kongregacji Świętego Oficjum (od 1694), Kongregacji Rozkrzewiania Wiary (od 1697), Kongregacji ds. Sanktuarium w Loreto (od 1698), Kongregacji ds. Ceremoniału (od 1699), Kongregacji ds. Soboru Trydenckiego (od 1699).
Dopiero we wrześniu 1700 przyjął święcenia kapłańskie.