W 1989 w pierwszych częściowo wolnych wyborach został wybrany na Zjazd Deputowanych Ludowych ZSRR, w latach 1989–1990 był również deputowanym Rady Najwyższej LSRR. Sprawował mandat poselski w Radzie Najwyższej LSRR kadencji 1990–1992, znajdując się wśród sygnatariuszy aktu niepodległości z 11 marca 1990. Od marca 1990 do stycznia 1991 pełnił funkcję wicepremiera w pierwszym po odzyskaniu przez Litwę niepodległości rządzie kierowanym przez Kazimirę Prunskienė. Wchodził w skład komisji ds. przygotowania Konstytucji Republiki Litewskiej oraz delegacji ds. negocjacji z władzami ZSRR, a następnie Federacji Rosyjskiej.

Zasiadał w Sejmie przez dwie kolejne kadencje (do 2000), w latach 1996–1999 był wiceprzewodniczącym izby. Na przełomie 1994 i 1995 kierował misją dobrej woli litewskiego Sejmu do spraw konfliktu w Czeczenii. W 1993 stanął na czele nowej partii – Litewskiego Związku Centrum, którą kierował do 2000. W 2003 sprzeciwił się połączeniu tego zmarginalizowanego wówczas ugrupowania ze Związkiem Nowoczesnych Chrześcijańskich Demokratów i Litewskim Związkiem Liberałów, powołując własną formację pod nazwą Narodowa Partia Centrum (od 2005 działającą jako Litewska Partia Centrum). Z jej list bez powodzenia kandydował m.in.