Postanowiono o oddzieleniu ich od dawnych Kościołów z siedzibami w Wiedniu i Berlinie oraz utworzeniu niezależnych związków wyznaniowych działających w granicach Polski.
Z parafii dawnego Ewangelickiego Kościoła Unii Staropruskiej powstał Ewangelicki Kościół Unijny w Polsce, a zbory z terenu Górnego Śląska utworzyły Ewangelicki Kościół Unijny na polskim Górnym Śląsku. Staroluterańskie parafie powołały Kościół Ewangelicko-Luterski w Polsce Zachodniej. W 1922 r. zbory dawnej Superintendentury Galicji i Bukowiny Kościoła ewangelickiego austriackiej Przedlitawii zerwały związek z kościołem austriackim – został założony Kościół Ewangelicki Augsburskiego i Helweckiego Wyznania w Małopolsce.
Zbory z terenu Śląska Cieszyńskiego wyraziły chęć dołączenia do Konsystorza Ewangelicko-Augsburskiego w Warszawie, co uczyniono poprzez podpisanie odpowiedniego aktu 20 grudnia 1918 r. Przeciwne temu były trzy niemieckojęzyczne zbory w Bielsku, Starym Bielsku i Międzyrzeczu Górnym, które wolały stać się częścią Ewangelickiego Kościoła Unijnego na polskim Górnym Śląsku. Ich przedstawiciele wyrażali taką chęć jeszcze w 1922 roku celem zachowania charakteru niemiecko-ewangelickiegoHenryk Czembor, Ewangelicki Kościół Unijny na polskim Górnym Śląsku, Dom Wydawniczy i Księgarski „Didache”, Katowice 1993, s.