Następnie pełnił służbę na stanowisku oficera informacyjnego 11 batalionu granicznego w Ostrogu nad Horyniem. Odznaczony w tym czasie Krzyżem Walecznym i Srebrnym Krzyżem Zasługi. Od marca 1931 do maja 1933 w 22 pułku piechoty w Siedlcach, a następnie (od 1933) ponownie w 7 ppLeg w Chełmie Lubelskim na stanowisku dowódcy kompanii. Przed wybuchem wojny był dowódcą kompanii gospodarczej i jednocześnie oficerem taborowym w 7 ppLeg. Podczas mobilizacji otrzymał przydział na dowódcę 22 Grupy Marszowej Służb, formowanej od 31 sierpnia 1939 przez Kadrę 2 Dywizjonu Taborów w Tomaszowie Lubelskim. Po zmobilizowaniu, Grupa pozostawała na miejscu. Dopiero 12 września 1939 została skierowana do Zamościa, a następnie, maszerując przez Lublin i Kowel, dotarła 17 września 1939 do Łucka. Po otrzymaniu informacji o agresji radzieckiej, skierowała się do Horochowa, w którego rejonie stoczyła potyczkę z bandami ukraińskimi i została rozbita. Resztki zostały zagarnięte przez Rosjan 19 września 1939 w Horochowie. Kapitan, będąc lekko ranny, dostał się do niewoli radzieckiej. Trafił do obozu przejściowego w Szepietówce, skąd zbiegł do Generalnego Gubernatorstwa.