W wojsku służyli wszyscy członkowie plemienia, wyruszając na dalekie wyprawy często w towarzystwie swych żon i dzieci. Kronikarze greccy przedstawiają ich raz jako ludzi okrutnych zdolnych do wbijania na pal czy zarzynania niepotrzebnych jeńców, to znów jako ludzi nieomal łagodnych: Nie trzymają jeńców w niewoli przez czas nieokreślony, jak to czynią inne plemiona, lecz wyznaczają granicę czasową i pozostawiają im możliwość wyboru, czy – po zapłaceniu okupu – chcą wrócić do ojczyzny, czy zostać tu jako wolni ludzie i przyjacielePseudo-Maurycy, Strategicum, za .
Ze źródeł bizantyńskich wiemy, że głównym bogiem ich panteonu był gromowładny Perun, któremu składano ofiary ze zwierząt: koguta, byka, niedźwiedzia lub kozła. Z Perunem związany był bóg nieba i ognia, Swaróg. Jego syn, Dadźbóg, bóg solarny pod wpływem kontaktów z kulturą grecką przyjął pewne cechy Heliosa, podobnie Swaróg utożsamiany był z Hefajstosem, a Perun z Zeusem. Do głównych bóstw należał też Veles lub Wołos, opiekun stad i hodowli. Dowodem kultu płodności są posągi kamiennych bab – wielkich postaci kobiecych wyrzeźbionych w kamieniu, związanych z symboliką narodzin. Obecnie można je oglądać w muzeum w Szumenie.