Ireland zdenerwował szefa Lotusa Colina Chapmana i sponsorów zespołu ustępując swój samochód Stirlingowi Mossowi podczas Grand Prix Włoch. Ireland jako kierowca fabryczny jeździł nowszym modelem pojazdu niż Moss w prywatnym zespole. To doprowadziło do wyrzucenia Szkota z zespołu z końcem sezonu. Pomimo okazyjnych sukcesów Ireland nigdy więcej nie kierował samochodem odpowiadającym jego talentowi. Ostatnim ważnym wyścigiem w karierze była Daytona 500 w 1967.
Ireland był utalentowanym pisarzem. Wydał znaną autobiografię pt. „All Arms and Elbows” i pracował jako dziennikarz w „American Road & Track”. Pracował też na trawlerze na północnym Atlantyku. Pod koniec życia został wybrany na prestiżową posadę prezesa British Racing Drivers’ Club. Funkcję tę piastował aż do śmierci. Zmarł 22 października 1993 na raka.
Kategoria:Autorzy książek o sporcie Kategoria:Brytyjscy autorzy pamiętników i dzienników Kategoria:Brytyjscy dziennikarze sportowi Kategoria:Brytyjscy kierowcy 24h Le Mans Kategoria:Brytyjscy kierowcy British Touring Car Championship Kategoria:Brytyjscy kierowcy Brytyjskiej Formuły 2 Kategoria:Brytyjscy kierowcy Formuły 1 Kategoria:Brytyjscy kierowcy Południowoafrykańskiej Formuły 1 Kategoria:Brytyjscy kierowcy NASCAR Kategoria:Brytyjscy pisarze XX wieku Kategoria:Kierowcy BRM w Formule 1 Kategoria:Kierowcy Lotusa w Formule 1 Kategoria:Pisarze anglojęzyczni Kategoria:Urodzeni w 1930 Kategoria:Zmarli w 1993