Badania spektroskopowe stanów energetycznych wypływów materii z gwiazdy towarzyszącej sugerują, że jej odległość od Układu Słonecznego jest około 224 au większa niż głównego składnika, co przekłada się na średnią odległość między obiektami około 574 au. Linie widmowe składnika B sugerują, że została ona „zanieczyszczona” materią emitowaną przez gwiazdę główną.
Alfa Scorpii B ma jasność 5,4. Z powodu blasku gwiazdy głównej, trudno ją dostrzec za pomocą małych teleskopów; czasem możliwa jest obserwacja z użyciem teleskopów o średnicy ponad . Składnik B bywa opisywany jako zielony, prawdopodobnie w rezultacie kontrastu, lub też mieszania się światła obu obiektów, gdy są obserwowane jednocześnie. Alfa Scorpii B można czasem dostrzec przez mały teleskop przez kilka sekund podczas okultacji księżycowej (gdy Antares jest ukryty za tarczą księżyca). Jako pierwszy zaobserwował to Johann Tobias Bürg podczas okultacji 13 kwietnia 1819 roku, lecz zanim potwierdzono istnienie gwiazdy towarzyszącej w 1846 roku, niektórzy sądzili, że było to jedynie światło Antaresa przenikające przez domniemaną atmosferę Księżyca.