Od 1834 r. pisała opowiadania i artykuły w pismach lwowskich takich jak: „Dziennik Mód Paryskich”, „Rozmaitości”, „Tygodnik Polski”, „Nowiny”, „Dziennik Literacki”, „Tygodnik Lwowski” i „Wianki”, a także w krakowskim „Czasie”. Były to opowiadania i gawędy o tematyce obyczajowej: „Czarne pierścienie” (powieść 1845), „Porękawiczne” (1845), „Uczynek” (powiastka 1848), „Nie ufaj sobie” (powieść 1854).

Pisała reportaże np. „Jarmark w Krośnie" - o krośnieńskim targu matrymonialnym, „Kilka godzin w Krośnie” (Dziennik Literacki 1852 nr 33).

W 1853 r. wydała we Lwowie 3-tomową powieść pt. „Gertruda Komorowska”.

Pisała o Dukli i pierwszej żonie Szczęsnego Potockiego oraz intrygach Marii Amalii Mniszchowej, dążącej do pozbycia się Gertrudy w celu doprowadzenia do małżeństwa Szczęsnego z jej córką Józefiną.

Wiele jej dzieł pozostało w rękopisie. Twórczość Pomezańskiej uległa zapomnieniu, tak jak i jej malarstwo.

Kilka nie ogłoszonych powieści, a także rysunki i obrazy przechowywała rodzina.

Kres życia Ok. 1860 r. wzięła w dzierżawę wieś Równe koło Wietrzna, aby zapewnić przyszłość swemu synowi Justynowi Pomezańskiemu. Przebywała tam tylko jeden rok. Zmarła 15 lutego 1862 r. w Równem.

Przypisy