W okresie Heian (794–1185) składane wachlarze stały się tak popularne, że uchwalono przepisy dotyczące ich ozdabiania i określające liczbę drewnianych płytek, w zależności od statusu społecznego właściciela.
W XV wieku Japonia stała się znana z jakości i pięknego zdobienia wachlarzy. Zaczęła je eksportować do Chin, skąd Jedwabnym Szlakiem dotarły do Europy, gdzie były pożądane jako dzieła sztuki dekoracyjnej.
W XVIII i XIX wieku wśród europejskich kobiet powstała moda noszenia wachlarzy jako części codziennego zestawu.
Rodzaje wachlarzy japońskich Rodzaje wachlarzy: hokisen (蒲葵扇) → wachlarz używany w głębokiej starożytności, wykonany ze splecionych liści liwistony chińskiej (Livistona chinensis); akome-ōgi (衵扇) → formalny wachlarz składany, wykonany z drewna hinoki, używany w dalekiej przeszłości przez damy dworu do akome (衵), warstwy odzieży noszonej na bieliznę, ale pod warstwą wierzchnią (arch.); hi-ōgi (檜扇) → wachlarz, który narodził się prawdopodobnie jako pierwszy, zrobiony z cienkich drewnianych płytek związanych nitką lub tasiemką, co umożliwiło jego otwieranie i zamykanie; wykorzystywane jest drewno m.in.