Asenterunek (od austr. Assentierung) – system przymusowego poboru rekruta, względnie koni stosowany w Austrii, a później w Austro-Węgrzech (asenterunkowy – poborowy w wojsku austro-węgierskim, komisja asenterunkowa – komisja poborowa).
Na podstawie spisów ludności wyznaczano odpowiedni kontyngent rekrutów z każdej z prowincji. Z poboru zwolnieni byli: szlachta (mogła ona wstępować do wojska ochotniczo, na stopień oficerski), duchowni, urzędnicy państwowi, prawnicy, lekarze, nauczyciele, kupcy, mieszczanie miast posiadających przywilej cesarski, osoby znajdujące się w trudnej sytuacji rodzinnej. Dlatego też ciężar służby wojskowej spoczywał na głównie na chłopach, biedocie miejskiej, a od 1788 również na Żydach.
Poborem zajmowały się komisje poborowe, złożone z oficera, burmistrza lub wójta oraz proboszcza. Działalność komisji była polem wielu nadużyć.
Początkowo służba wojskowa była praktycznie dożywotnia. Dopiero w 1804 wprowadzono ograniczenia w długości służby (od 10 do 14 lat). Okres taki nazywany był kapitulacją. Po tym okresie żołnierz dobrowolnie mógł się zaciągnąć na drugi okres tej samej długości.