Celny rzut udawał się na ogół z odległości do kilkunastu metrów, przy czym jednak rzucający granatem żołnierz musiał szczególnie uważać na to, żeby przy zamachu nie przykleić go przez nieuwagę do własnej odzieży lub wyposażenia, ani żeby po rzucie granat nie zaczepił po drodze o jakieś przedmioty (na przykład gałęzie), bo wówczas zamiast na atakowanym pojeździe eksplozja nastąpić mogła w bezpośredniej bliskości i atakujący sam mógł odnieść obrażenia lub ponieść śmierć od własnej broni. Właśnie to zagrożenie, w warunkach bojowych na polu walki szczególnie często występujące, oraz stosunkowo duża wrażliwość na wstrząsy podczas transportu szklanego pojemnika z nitroglicerynowym ładunkiem wybuchowym spowodowały, że sticky bombs nie cieszyły się powodzeniem wśród żołnierzy, pomimo że dowiodły swej skuteczności między innymi podczas walk w Afryce, na przykład pod El Alamein w 1942 roku, a także później w Europie. Zostały zastąpione znacznie lepszą konstrukcją tak zwanym granatem Gammona.
Ogółem wyprodukowano około 2,5 miliona tych granatów w dwóch wersjach: Mark I i Mark II; ich producentem była firma chemiczna Kay Brothers Company ze Stockport, założona w 1865 roku.
Bibliografia
Kategoria:Granaty przeciwpancerne Kategoria:Brytyjskie granaty ręczne