James Harrison Wilson (ur. 2 września 1837, zm. 23 lutego 1925) – oficer wojsk inżynieryjnych, specjalista topografii w US Army, generał major Armii Unii w czasie wojny secesyjnej i w późniejszych wojnach oraz pracownik linii kolejowych i pisarz.
Młodość Wilson urodził się w Shawneetown w stanie Illinois. Przez rok uczęszczał na zajęcia na Uniwersytecie McKendree, ale wybrał karierę wojskową i w roku 1860 ukończył akademię wojskową w West Point, uzyskując szóstą promocję i przydział, jako podporucznik, do Korpusu Inżynieryjnego Armii Stanów Zjednoczonych ze specjalnością w topografii. Początkowo skierowany został do Departamentu Oregonu w Fort Vancouver.
Wojna secesyjna W wojskach inżynieryjnych Po wybuchu wojny Wilson został awansowany do stopnia porucznika i służył jako kartograf w siłach ekspedycyjnych skierowanych dla zdobycia Port Royal od września 1861 do marca 1862 roku. W tym charakterze brał udział w przygotowaniach do bitwy o Fort Pulaski w ujściu rzeki Savannah, po czym otrzymał awans na majora regularnej armii. Następnie, w kwietniu 1862 roku, przeniesiony został do Armii Potomaku, gdzie nadał służył jako kartograf, ale jednocześnie jako adiutant generała McClellana.