W 1923 roku Ignacy Wysoczański podjął starania o święcenia kapłańskie w prawosławnej eparchii wileńskiej i litewskiej. Metropolita Eleuteriusz (Bogojawleński) skierował go na formację do monasteru w Małych Zahajcach. Przyszły prezbiter porzucił szybko życie mnisze i prawosławie. W 1924 roku powrócił do katolicyzmu i związał się z ruchem neounickim. We Lwowie podjął kształcenie w greckokatolickim studium redemptorystów we Lwowie, a następnie w seminarium greckokatolickim w Dubnie.
1 lipca 1930 roku Ignacy Wysoczański otrzymał święcenia diakonatu sub conditione z rąk biskupa pomocniczego archidiecezji lwowskiej, Nikity Budki i rozpoczął pracę misjonarza neounickiego w Horochowie. W 1931 roku wystąpił jednak z Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego i zgłosił akces do Starokatolickiego Kościoła Rzeczypospolitej Polskiej. 6 października 1931 roku z rąk biskupa Władysława Farona otrzymał święcenia prezbiteratu.
W 1932 roku za swoje godzące w dobre imię Kościoła postępowanie został wykluczony z szeregu kapłanów Polskiego Kościoła Starokatolickiego.