Od 1980 roku pełnił funkcję przewodniczącego Mińskiego Miejskiego Komitetu Wykonawczego. W latach 1980–1990 był deputowanym do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR X i XI kadencji. Od 1983 roku pełnił funkcję I sekretarza Mińskiego Komitetu Miejskiego KPB. W latach 1985–1989 był jednocześnie: przewodniczącym Prezydium Rady Najwyższej Białoruskiej SRR, deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR XI kadencji i zastępcą przewodniczącego Prezydium Rady Najwyższej ZSRR. W latach 1986–1991 był członkiem Komitetu Centralnego KPZR. Stał na czele komisji ds. zbadania okoliczności związanych z użyciem siły i gazu paraliżującego „czeromucha” przeciwko uczestnikom demonstracji „Dziady-88” w Mińsku. W latach 1989–1991 był deputowanym ludowym do Rady Najwyższej ZSRR XII kadencji, pełniąc w niej funkcję przewodniczącego Komisji Stosunków Międzynarodowych i Komisji Planowo-Budżetowej. Jako zaufany człowiek Michaiła Gorbaczowa kierowany był do wielu punktów zapalnych na terenie ZSRR – Górskiego Karabachu, Tbilisi, Baku i Wilna.