W marcu 1990 roku został wybrany na deputowanego ludowego do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR XII kadencji z Matusewickiego Okręgu Wyborczego Nr 41 w mieście Mińsku. W maju 1990 roku był pomysłodawcą utworzenia w parlamencie Klubu Demokratycznego, który jednoczyłby deputowanych niezgodnych z komunistyczną nomenklaturą, i wejścia frakcji BFL w jego skład. Wchodził w skład Komisji Rady Najwyższej ds. Katastrofy Czarnobylskiej i od 20 lipca 1990 roku w skład Komisji Konstytucyjnej. Brał udział w opracowaniu i przyjęciu Deklaracji o Państwowej Suwerenności Białorusi, przygotowaniu projektów ustaw na nadzwyczajnej sesji Rady Najwyższej 24–25 sierpnia 1991 roku, w czasie której ogłoszono niepodległość Białorusi. Był członkiem frakcji BFL.
Pod koniec 1995 roku kandydował w wyborach do Rady Najwyższej XIII kadencji. Został wybrany, jednak Centralna Komisja ds. Wyborów i Referendów odmówiła jego rejestracji jako deputowanego. Hruszawy zorganizował wówczas zbiórkę podpisów przeciwko tej decyzji, w ciągu kilku tygodni gromadząc ich ok. 118 tysięcy, głównie w strefach dotkniętych katastrofą czarnobylską (według innego źródła zebrano ich ok. 116 tysięcy).