Herb ten miał w polu błękitnym lub czerwonym półksiężyc złoty, do góry rogami obrócony a nad nim sześciopromienną gwiazdę złotą. W klejnocie siedem piór pawich, a na nich taki sam półksiężyc z gwiazdą. Najstarsze pieczęcie z tym herbem to: Jerzy Leliwita (początek XIV w.), potem Spicymira z Piasków de Arena, inne pieczęcie: 1334 (kasztelan krakowski Spycimir), 1352 (kasztelan wojnicki Jaśko Tarnowski), 1373Heraldyka polska wieków średnich, dr Franciszek Piekosiński, Nakładem Akademii Umiejętności, Kraków 1899, str.90-91 Epitafium Wierzbięty z Branic 1425.
Dwory Bobolów były cenione w wieku XVII, jako jedne z piękniejszych w Rzeczypospolitej, w których bywali słynni jezuici. (Tacy, jak np. ks. Piotr Skarga). Do rezydencji Bobolów należała m.in.; Strachocina, Iskrzynia.
Bobolowie byli właścicielami wielu miejscowości w ziemi sandomierskiej i przemyskiej.
Stali się fundatorami klasztorów, uczelni jezuickich, i zajmowali wysokie urzędy.
Zobacz też
Iskrzynia Strachocina
Przypisy
Bibliografia Ks. Zbigniew Głowacki, Historyczne wskazania na miejsce urodzenia św. Andrzeja Boboli Tyg. Niedziela, Edycja przemyska 49/2002 ks. Jan Poplatek, Błogosławiony Andrzej Bobola Towarzystwa Jezusowego. Życie – Męczeństwo – Kult, Kraków 1936 r. ks. Józef Niżnik, Święty Andrzej Bobola – niestrudzony wyznawca Chrystusa, Strachocina 2001, s. 14-15.
!