Z drugiej strony zdarzało się, iż zdominowana przez zwolenników wcześniejszych rządów Rada blokowała lub utrudniała inicjatywy ustawodawcze aktualnego gabinetu.
Ustawa o konstytucji Nowej Zelandii stanowiła, iż liczebność Rady nie może być mniejsza niż 10 osób. Nie określała natomiast maksymalnej liczby członków. W praktyce najwyższa odnotowana liczba osób zasiadających jednocześnie w Radzie wynosiła 54. Choć kobiety uzyskały w Nowej Zelandii prawa wyborcze już w 1893, aż do roku 1941 nie mogły być powoływane w skład Rady, skutkiem czego w całej jej historii zasiadało w niej tylko pięć pań. Lepiej traktowani byli Maorysi – od 1872 obowiązywała nieformalna zasada, iż co najmniej jeden członek Rady musi pochodzić z ich społeczności.
Kompetencje Rady w procesie legislacyjnym były zbliżone do uprawnień Izby Deputowanych, jednak z dwoma ważnymi wyjątkami. Po pierwsze, ani Radzie jako całości, ani jej członkom nie przysługiwało prawo inicjatywy ustawodawczej. Po drugie, projekty ustaw posiadające status budżetowych (money bills) w ogóle nie były przez nią rozpatrywane i należały do wyłącznej kompetencji Izby.