Od tego momentu każde słowo buduje atmosferę historii, tworząc Serce oskarżycielem najlepszym przykładem teorii Poego na temat noweliQuinn, Arthur Hobson. Edgar Allan Poe: A Critical Biography. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 1998. p. 394. .
W fabule nie są eksponowane argumenty odnośnie do niewinności narratora, ale uwidocznione są próby dowodzenia jego zdrowia psychicznego. To jednak prowadzi do autodestrukcji, ponieważ owe starania prowadzą do przyznania się do winya b Robinson, E. Arthur. "Poe's 'The Tell-Tale Heart'" from Twentieth Century Interpretations of Poe's Tales, edited by William L. Howarth. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall Inc., 1971, p. 94.. Zaprzeczenie szaleństwa bazuje na jego systematycznych ruchach i precyzji – jest to racjonalne wytłumaczenie nieracjonalnego zachowania. Owa racjonalność jest jednak osłabiona przez jego brak motywacji („Myśl była bez przedmiotu. Była pozbyta wszelkiej namiętności”). Pomijając to, twierdzi on, że idea morderstwa prześladowała go dniami i nocami. Jednak finalna scena noweli jest rezultatem poczucia winy. Jak wiele figur w powieści gotyckiej, jego nerwy dyktują jego prawdziwą naturę.