Mateusz Iżycki de Notto (ur. w Odessie, zm. 12 lutego 1952 w Lyonie) – generał brygady pilot Polskich Sił Powietrznych, działacz niepodległościowy, kawaler Krzyży Złotego i Srebrnego Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Mateusz Janusz Iżycki pochodził z rodziny herbu Bończa, był synem Aleksandra i Zofii z Koźmińskich. Przez cztery lata kształcił się w Gimnazjum gen. Pawła Chrzanowskiego w Warszawie, a następnie w gimnazjum prywatnym w Jarosławiu. W okresie szkolnym należał do skautingu, a w 1913 wstąpił do Drużyn Strzeleckich w Jarosławiu. Po wybuchu I wojny światowej został członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej, gdzie ukończył kurs podoficerski. Latem 1915 został wysłany z ramienia POW, jako komendant okręgu Ostrołęka, z zadaniem informowania o ruchach wojsk rosyjskich. W lipcu tego roku został aresztowany przez władze wojskowe rosyjskie. Udało mu się zbiec do Odessy, gdzie w 1915 zdał rosyjską maturę rządową. W tym też roku rozpoczął studia na Akademii Rolniczej w Moskwie. Ponadto w tym czasie prowadził podoficerska szkołę POW w Odessie oraz biuro werbowania ochotników do POW. W 1916 został powołany do armii rosyjskiej i przydzielony do 12 Achtyrskiego pułku huzarów. W tym też roku wyznaczony do oficerskiej szkoły kawalerii w Jelizawietgradzie.