Historia Do czasu wprowadzenia obowiązku zasadniczej służby wojskowej strzelcy krajowi mieli charakter milicji ludowej (obywatelskiej). W 1871 w ramach tyrolskiej Landwehry zostało sformowanych dziesięć batalionów, którym z historycznych względów nadano nazwę Landesschützen. Każdy batalion w czasie pokoju miał się składać z czterech kompanii polowych i jednej kompanii uzupełnieniowej. W każdej kompanii służyło dziesięciu artylerzystów.
W 1893 dziesięć istniejących batalionów przeformowano w trzy pułki strzelców krajowych: Regiment I, Regiment II, Regiment III.
W przeciwieństwie do regularnych jednostek austro-węgierskich sił zbrojnych te trzy pułki miały numerację rzymską.
W 1903 III Regiment Strzelców Krajowych rozwiązano.
Pierwotne nazwy batalionów Pierwotne nazwy batalionów strzelców krajowych brzmiały następująco: Nr. I Unterinntaler Landesschützenbataillon – Schwaz Nr. II Innsbrucker und Wipptaler Landesschützenbataillon – Innsbruck Nr. III Oberinntaler Landesschützenbataillon – Imst Nr. IV Oberetschtaler Landesschützenbataillon – Merano (niem. Meran) Nr. V Etsch- und Fleimstaler Landesschützenbataillon – Bolzano (niem. Bozen) Nr. VI Pustertaler Landesschützenbataillon – Brunico (niem. Bruneck) Nr. VII Noce-Avisiotaler Landesschützenbataillon – Mezzolombardo (niem. Welschmetz) Nr.