Jako premierowi przypadło mu niewdzięczne zadanie przeprowadzenia kraju przez najgorszy okres Wielkiego Kryzysu. Aby choć częściowo ograniczyć jego negatywny wpływ na nowozelandzką gospodarkę, Forbes musiał przeprowadzić wiele reform, z których część doprowadziła do pogorszenia sytuacji najuboższych obywateli. Wywołało to niezadowolenie Partii Pracy, która w 1931 zrezygnowała z popierania rządu. Forbes zwołał konferencję trzech głównych partii, podczas której zaproponował powołanie kryzysowego rządu koalicyjnego. Labourzyści odmówili, ale Partia Reformistyczna przyjęła tę propozycje.
Przeprowadzone w tym samym roku wybory przyniosły nowej koalicji zwycięstwo. Forbes pozostał premierem, ale coraz ważniejszą postacią w rządzie stawał się jego poprzednik i zarazem lider partii koalicyjnej, Coates. W 1935 obu panom nie udało się utrzymać władzy - koalicja została pokonana w wyborach przez Partię Pracy. Mimo to reformiści i Partia Zjednoczona kontynuowały współpracę, a w 1936 połączyły się w Nowozelandzką Partię Narodową.