Istnieje tu silna tendencja do patologii społecznej, a szczególnie do przestępczości. Często występuje znaczna tolerancja wobec przemocy. Częstą cechą charakterystyczną jest system ekonomiczny, polegający na zastawianiu rzeczy osobistych i zaciąganiu lichwiarskich pożyczek na wysoki procent.
Rodzina jest strukturą bardzo labilną, nie troszczy się o dziecko jako o osobę, która przeżywa szczególny, długotrwały okres w swym życiu i któremu należy się szczególna opieka i ochrona. Szkoła nie jest tu instytucja ważną. Rola ojca jest często osłabiona z powodu bezrobocia i alkoholizmu, rodzina nie funkcjonuje jako całość i wychowuje jednostki mające poczucie bezsilności, zależności i kompleks niższości.
Skutkiem tego jest niezdolność ubogich do realnej zmiany swej sytuacji życiowej, a równocześnie brakuje im poczucia solidarności z ludźmi w podobnej sytuacji. Podstawową charakterystyką upadku na dno społeczne jest nagromadzenie przyczyn, które prowadzą do kryzysu życiowego: utrata pracy, brak zdolności płatniczej, problemy z mieszkaniem, problemy dzieci w szkole, choroby itp. Ludzie wykluczeni społecznie zazwyczaj nie stoją przed jednym problemem, ale przed całym ich kompleksem, przy czym każdy z nich z osobna może być zagrożeniem dla normalnego funkcjonowania człowieka w społeczeństwie.