Ostatecznie uczestnicy konferencji stworzyli kompromisowy dokument, który oprócz potępienia faktu wojny zawierał wezwanie do walki przeciwko imperializmowi, jedności robotniczej i uznawał ostatnich przywódców II Międzynarodówki za zdrajców socjalizmu, zaś kończył się wyrazami solidarności ze wszystkimi socjalistami, których spotkały represje z powodu wystąpień antywojennych. Chociaż tak powstały tekst nie zadowalał w rzeczywistości żadnej ze stron, Lenin był zadowolony z jego brzmienia, gdyż w jego ocenie manifest zawierał wiele cennych treści, a ponadto dyskusje przy jego tworzeniu uzmysłowiły wielu uczestnikom konferencji ogrom różnic praktycznych między socjaldemokratami a rewolucjonistami.
Uczestnicy konferencji przegłosowali również powstanie nowej Międzynarodowej Komisji Socjalistycznej, która miała kontynuować pracę II Międzynarodówki, realizując program zawarty w manifeście konferencyjnym. Praktyczne znaczenie tej organizacji było jednak znikome.