To „statyczne” sformułowanie doprowadziło do współczesnego pojęcia zmiennej, jako symbolu reprezentującego matematyczny obiekt, który albo jest niewiadomy (np. w równaniu), albo może być zastąpiony dowolnym elementem danego zbioru (np. we wzorze).
Notacja W matematyce zmienne zazwyczaj zapisuje się używając pojedynczej litery, często również z indeksem dolnym, np. Indeks ten może być liczbą, inną zmienną słowem lub jego skrótem ( lub ) czy wyrażeniem matematycznym. Można też spotkać zmienne nazwane używając kilku liter i cyfr.
Według konwencji wprowadzonej przez Kartezjusza w XVII wieku, początkowe litery alfabetu, np. używa się do nazwania znanych wartości, współczynników i parametrów, natomiast litery z końca, np. oraz t – do określenia niewiadomych i zmiennych w funkcjach.
Dla przykładu, ogólne równanie funkcji kwadratowej można zapisać następująco: gdzie i są współczynnikami (nazywanymi także stałymi, gdyż są funkcjami stałymi), a jest zmienną funkcji.