Rozporządzenia te nie mogły wprowadzać zmian w Konstytucji, ordynacjach wyborczych, traktatach międzynarodowych ratyfikowanych przez Sejm, budżecie, stanie liczebnym wojska oraz ustawach dotyczących samorządu terytorialnego, gospodarki finansowej państwa (dług, podatki), parlamentarnej kontroli nad długiem państwowym i konstytucyjnej odpowiedzialności ministrów; prawo do wydawania rozporządzeń z mocą ustawy na podstawie specjalnej ustawy upoważniającej, w której określano zakres podlegający regulacji przez prezydenta oraz czas obowiązywania upoważnienia. Upoważnieniem tym nie mogła być objęta zmiana Konstytucji. Oba rodzaje rozporządzeń z mocą ustawy musiały być podpisane przez premiera i wszystkich ministrów oraz przedłożone Sejmowi do zatwierdzenia w ciągu 14 dni po najbliższym od momentu publikacji w Dzienniku Ustaw posiedzeniu Sejmu. Sejm mógł je uchylić mocą własnej uchwały (czyli bez udziału Senatu).
Wotum nieufności dla rządu: wniosek o wotum nie mógł być poddany pod głosowanie na tym samym posiedzeniu, na którym został zgłoszony (co dawało rządowi możliwość przygotowania się do obrony przed takim wnioskiem).