Był poliglotą, pisał w 30, mówił płynnie w 62, a ogółem poznał ponad 200 języków bądź dialektów. Uchodził za najwybitniejszego językoznawcę swojej epoki. Występował w obronie praw narodowych i kulturalnych Walonów, Ormian, Polaków, Bułgarów, Finów i Łużyczan. Szczególną uwagę poświęcał tym ostatnim, publikując m.in. w 1877 roku zbiór poezji Serbske stucki.
W 1875 zamieszkał w Kłajpedzie, opanowując do perfekcji język litewski. Współpracował z lokalnymi działaczami litewskimi na rzecz obrony dziedzictwa kulturowego Litwy Pruskiej, pisywał do miejscowej prasy. W 1879 założył Litewskie Towarzystwo Literackie („Lietuvių literatūros draugija”) w Tylży, w skład którego weszli znani europejscy naukowcy, m.in. Christian Bartsch, Adalbert Bezzenberger, Filip Fortunatow, Eduardas Gizevijus, Jan Aleksander Karłowicz, Jan Niecisław Baudouin de Courtenay i Georg Nesselmann. Przewodniczącym stowarzyszenia został kłajpedzki językoznawca i nauczyciel w lokalnym gimnazjum Karl Rudolf Jacobi. Publikował w Lietuviška ceitunga, Nemuno sargas, Aušra oraz Naujasis keleivis.
Jest autorem pieśni Lietuviais esame mes gimę („Urodziliśmy się Litwinami”), przez działaczy na Litwie Pruskiej uznawanej za hymn narodowy.