Pianista realizował swoje albumy w trio (fortepian, kontrabas, perkusja). Płyty były mieszanką kompozycji własnych i standardów. Wśród muzyków towarzyszących byli ci z kręgu Coltrane’a: perkusiści Elvin Jones czy Roy Haynes i kontrabasiści Art Davis, Jimmy Garrison, Bob Crenshaw, Henry Grimes. W marcu 1963 nagrał spokojną „Nights of Ballads & Blues”. Kolejnymi były „Live at Newport” z Clarkiem Terrym i Charliem Mariano oraz „Today and Tomorrow” z tenorzystą Johnem Gilmore’em. Ostatnią płytą jaką pianista nagrał dla tej wytwórni to „McCoy Tyner Plays Ellington” (grudzień 1964). Powiązanie McCoya z wytwórnią Impulse! potwierdza nieoficjalną rolę Coltrane’a jako „wyszukiwacza” talentów. Odwiedzał McCoya Tynera w Queens z racji bliskości zamieszkania i obserwował jego rozwój jako „mistrz”, jakim niewątpliwie był dla pianistyJ. Niedziela, Historia jazzu. 100 wykładów, s. 311.. Współpraca z Johnem dobiegła końca w 1965. Jego muzyka stawała się coraz bardziej atonalna, zespół był powiększany przez dodatkową perkusję i McCoy twierdził, że to zagłusza jego grę: „Nie widzę siebie robiącego taką muzykę… Słyszałem za dużo hałasu. Nie czułem kompletnie tej muzyki, a jak nie czuję to nie gram”. W momencie opuszczenia zespołu Coltrane’a (jego miejsce objęła Alice Coltrane – żona Johna), Tyner był już popularnym pianistą.