Wybrano tymczasowy zarząd Komitetu w składzie: prezes Kazimierz Żychliński, wiceprezes Stanisław Adamkiewicz, sekretarz protokołujący Stanisław Osada, sekretarz fin. J. Łasecki i pani Anna Neuman jako skarbnik.
30 grudnia 1912 roku przyjęto ustawę określającą zasady działania KON. Zgodnie z nią główną siedzibą Komitetu zostało Chicago. Na jego czele stał Komitet Centralny Obrony Narodowej, który spotykał się raz na kwartał. Sprawami bieżącymi zajmował się Komitet Wykonawczy. W skład Komitetu wchodzili przedstawiciele towarzystw i organizacji według zasady jeden na 5 000 członków, mniejsze organizacje bratnie jeśli składały się przynajmniej z 10 towarzystw i mały nie mniej niż 500 członków – 1 przedstawiciela, organizacje księży, nauczycieli prawników niezależnie od ilości członków – 1 przedstawiciela, komitety okręgowe KON po 1 przedstawicielu. Zgodnie z ustawą zgromadzone przez KON fundusze nie mogły być wydane na inny cel niż polski skarb wojenny. Komitet został zarejestrowany w czerwcu 1913 roku w stanie Illinois. Gdy w styczniu 1914 roku ZNP przedstawił KON-owi 14 swoich żądań, które prowadziłyby do zdominowania znaczenia ZNP w KON na zjeździe walnym nowym prezesem został wybrany J. P. Zaleski. Kolejnym prezesem był doktor Kazimierz Żuławski.