Witold Juliusz Kapuściński (ur. 4 marca 1910 w Halle, zm. 6 lipca 1988 we Wrocławiu) – polski poeta i prozaik, profesor okulistyki.
Był synem Witolda Kapuścińskiego (1882–1951), profesora okulistyki, i Janiny z domu Psarskiej. Ukończył w 1933 studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego. Uzyskał w 1936 stopień doktora medycyny na Uniwersytecie Jagiellońskim na podstawie rozprawy "O drogach przerzutowych glejaka siatkówki". Specjalizował się w Paryżu. W 1928 debiutował na łamach prasy jako poeta. W 1930 ogłosił tom poezji pt. Hinduski sen wspólnie z Edwinem Herbertem jako Zygmunt Starski. W latach 1939–1944 przebywał w Warszawie, gdzie był wykładowcą okulistyki w konspiracyjnym Uniwersytecie Ziem Zachodnich. Był żołnierzem Armii Krajowej oraz uczestnikiem powstania warszawskiego, Warszawę opuścił z transportem rannych. Od 1945 przebył do Wrocławia, w styczniu 1946 otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego oraz kierownika Katedry Okulistyki na Uniwersytecie Wrocławskim i wrocławskiej Akademii Medycznej (wrocławską Katedrą Okulistyki kierował od 1945 do przejścia na emeryturę w 1980;