Praca organizacyjna okręgu koncentrowała się w Polskim Komitecie Pomocy Sanitarnej, w którym schronienie znaleźli emisariusze legionowi i działacze niepodległościowiWitold Dąbkowski, Radom pod okupacją austriacką 1915-1918, "Biuletyn Kwartalny Radomskiego Towarzystwa Naukowego", 1978, T. 15, z. 1, s. 19-33 Radomska Biblioteka Cyfrowa - wersja elektroniczna. Po zajęciu Radomia przez wojska państw centralnych - organizacja POW zmobilizowała dotychczasowych członków i sympatyków przekazując ich do I Brygady LP. W sumie udało się wówczas wystawić 3 oddziały liczące w sumie 90 ochotników: pluton piechoty pod dowództwem Karola Rybasiewicza (30 ludzi), pluton piechoty pod dowództwem Zygmunta Bończy-Karwackiego (36 ludzi) i oddział konny Henryka Świderskiego (24 ludzi).
Przeciwko okupantom austro-węgierskim W związku z mobilizacją do Legionów Polskich zaistniała konieczność reorganizacji struktur POW w Radomiu. Na czele okręgu stanął wówczas Stanisław Hempel ps. "Waligóra", który swoją energię skoncentrował na odbudowie struktur organizacyjnych, w rezultacie w drugiej połowie 1915 liczyła ona powtórnie 30 ludzi podzielonych na 3 plutony. Rozkazem nr 3 Komendy Naczelnej do Komend Okręgowych i Miejscowych z końca 1915 Okręg Radomski POW otrzymał nazwę VII Okręg POW.