Brzegi górne płytek łączą się z kością gnykową błoną tarczowo-gnykową i wzmacniającymi ją więzadłami, a dolne brzegi – z chrząstką pierścieniowatą stożkiem sprężystym i więzadłem pierścienno-tarczowym pośrodkowym.
Tylny brzeg każdej z płytek przechodzi u góry w wąski, wydłużony wyrostek, kierujący się ku górze, nieco do tyłu i przyśrodkowo – róg górny (cornu superius). Zaokrąglony koniec rogu górnego łączy się z rogiem większym kości gnykowej więzadłem tarczowo-gnykowym bocznym wzmacniającym błonę tarczowo-gnykową. Analogiczny wyrostek na dolnym końcu tylnego brzegu każdej z płytek – róg dolny (cornu inferius) – jest krótszy i grubszy od rogu górnego, kieruje się lekko przyśrodkowo i na swojej wewnętrznej, przyśrodkowej stronie zawiera okrągławe wybrzuszenie stanowiące główkę stawu pierścienno-tarczowego.
Na zewnętrznej powierzchni każdej płytki, nieco z przodu od tylnego brzegu, przebiega skośnie od góry w dół i do przodu uwypuklenie – kresa skośna (linea obliqua), dzieląca płytkę na dwa pola: niewielkie tylne i znacznie większe przednie. U góry i dołu kończy się ona wyraźniejszymi wypukleniami – guzkiem tarczowym górnym (tuberculum thyroideum superius) i dolnym (tuberculum thyroideum inferius).