185..
W wyniku prac I Międzynarodowego Kongresu Drogowego w Paryżu z 1908 roku podpisano konwencję międzynarodową z 11 października 1909 roku, wprowadzającą cztery ujednolicone okrągłe znaki ostrzegawcze o miejscach niebezpiecznych na drodze: skrzyżowaniach, ostrych zakrętach, przejazdach kolejowo–drogowych oraz poprzecznych garbach, z obrazowym przedstawieniem tych niebezpieczeństw. Inne znaki pozostały nieujednolicone pomiędzy państwami. Kolejna konwencja z 24 kwietnia 1926 roku zmieniła formę tarcz znaków ostrzegawczych z okrągłej na trójkątną i dodała znak przejazdu kolejowo–drogowego bez czynnego systemu zabezpieczeń z rysunkiem lokomotywy oraz stosowany w niektórych krajach znak ostrzegający w formie trójkąta ażurowego. Pod auspicjami Ligi Narodów, na konferencji w Genewie 30 marca 1931 roku część państw europejskich, w tym Polska, podpisała kolejną konwencję międzynarodową, ustalającą wzory znaków ostrzegawczych, regulacyjnych i informacyjnych według propozycji Międzynarodowego Związku Uznanych Automobilklubów (). Wprowadziła ona dwa dalsze znaki ostrzegawcze: trójkąt z pionową kreską dla oznaczenia innego niebezpiecznego miejsca oraz trójkąt odwrócony wierzchołkiem w dół dla oznaczenia pierwszeństwa przejazdu na skrzyżowaniach. Konwencja nie regulowała jednak koloru znaków ostrzegawczych, pozostawiając to jej stronom.