thumb|250px|Wojna peloponeska w roku 431 Perdikkas od samego początku panowania musiał zmagać się z wrogami tak zewnętrznymi jak i wewnętrznymi. Jeszcze na za wspólnych rządów z braćmi uważany był za przyjaciela i sojusznika Aten. Zaczynał się w tym czasie ujawnić powolny upadek państwa gdyż Ateńczykom udało się podporządkować kilka greckich polis na macedońskim wybrzeżu które gwarantowały do tej pory niezależność macedońskiego eksportu. W 436 Ateńczycy zdobyli na trackich Edonach Amfipolis. Wzbudziło to zaniepokojenie Perdikkasa gdyż miasto to kontrolowało lądową drogę prowadzącą z Tracji do Macedonii. Przez nie płynął także handle tradycyjnymi produktami eksportowymi Macedonii tj. drewnem i zbożem. Od chwili przejęcia samodzielnych rządów Perdikkas musiał zmagać się z dążącym do przejęcia tronu Filipem oraz sprzymierzonym z nim królem Elimei Derdasem. W 435 Ateńczycy zawarli przymierze z Filipem i Derdasem. Przymierze miało charakter obronny i mówiło o pomocy Aten Filipowi i jego sprzymierzeńcom gdyby ich zaatakowano a także zobowiązywało załogi ateńskich okrętów do powstrzymywania się od łupieżczych wypraw na ziemie Filipa i jego sprzymierzeńców. Ateńczykom zależało na pozyskaniu Filipa i być może w przyszłości uczynieniu z niego marionetkowego króla Macedonii.