Stanisława Syroczyńskiego, z czasem przekształconych w Szkołę Rzemieślniczą w Lublinie. Przystąpił do Ligi Narodowej i Stronnictwa Demokratyczno-Narodowego, należał do grona kierowniczego tych organizacji na środkowej i północnej Lubelszczyźnie. Wspierał dystrybucje nielegalnej prasy narodowej zwłaszcza skierowanego dla włościan pisma „Polak”, który był szmuglowany z zaboru austriackiego i za sprawą wsparcia m.in. Śliwińskiego kolportowany na LubelszczyźnieRafał Dobrowolski, Stanisław Marcin Śliwiński (1869-1929) [w:] Słownik Biograficzny Polskiego Obozu Narodowego, t. 7, red. K. Kawęcki, Warszawa 2024, s. 344-345..
W 1907 został posłem do rosyjskiej Drugiej Dumy. W 1918 członek prezydium Głównego Komitetu Ratunkowego w Lublinie.
W okresie od 5 listopada 1919 do 9 grudnia 1919 był kierownikiem resortu aprowizacji w rządzie Ignacego Jana Paderewskiego, a następnie – do 12 stycznia 1921 – był ministrem tegoż resortu w rządach: Leopolda Skulskiego, Władysława Grabskiego i Wincentego Witosa. Członek Zarządu Straży Kresowej w 1920 rokuJoanna Gierowska-Kałłaur, Straż Kresowa wobec kwestii białoruskiej. Deklaracje i praktyka., w: Studia z Dziejów Rosji i Europy Środkowo-Wschodniej XLIV, s. 22..