Poczynania organizacyjne utrudniało również narastanie nurtu rewolucyjnego w samym korpusie, zwłaszcza zaś w jego zapasowym pułku w Biełgorodzie.
W lutym 1918 r. I Korpus Polski zajął Twierdzę Bobrujsk. W lutym i marcu 1918 r. doszło w okolicy twierdzy do ciężkich walk o Bobrujsk z bolszewikami, zakończonych zwycięstwem żołnierzy polskich. Sukces żołnierzy polskich uniemożliwiał bolszewikom sprawną komunikację Piotrogrodu z Ukrainą, co przekładało się na pogorszenie ogólnej sytuacji strategicznej Armii Czerwonej na Ukrainie wiosną 1918 r. Walki te były jednymi z pierwszych starć żołnierza polskiego z bolszewikami.
Twierdza Bobrujsk stała się centrum tzw. Rzeczypospolitej Bobrujskiej – polskiej strefy okupacyjnej w trójkącie Mohylew – Żłobin – Słuck. Wiosną 1918 r. był to teren de facto całkowicie kontrolowany przez Polaków.
Skomplikowana sytuacja społeczno–militarna zmusiła gen. Dowbor-Muśnickiego do podjęcia współdziałania z armią niemiecką. Zostało ono usankcjonowane umową z 26 lutego 1918 podpisaną z przedstawicielami dowództwa wojsk niemieckich na Wschodzie. Korpus sprawował władzę okupacyjną na terenie 6 powiatów Białorusi. Jednak po zawarciu przez państwa centralne traktatu pokojowego z Rosją Sowiecką, Niemcy zrezygnowali z dalszej współpracy z korpusem i 21 maja 1918 doprowadzili do jego rozbrojenia.