Cechy utworu Szuanie nie są klasyczną powieścią historyczną, a klasyfikacja gatunkowa dzieła pozostaje przedmiotem dyskusji. Zamiarem Balzaka było oddanie ogólnej atmosfery czasów wygasającej partyzantki rojalistycznej w Bretanii oraz niemożności pogodzenia światopoglądu jej uczestników z nowym porządkiem politycznym Francji. Autor podkreślał, że nie jest historykiem, a zatem nie będzie nawet starał się przedstawiać suchych faktów, a zamiast tego za pomocą fikcyjnej opowieści chce dokonać psychologicznej i ideowej charakterystyki obydwu obozów walczących w Bretanii. Nie opowiadał się przy tym po żadnej ze stron, podkreślając zarówno szczerość ideałów i przekonań, jak i okrucieństwa, jakich dopuszczali się przeciwnicy, sygnalizując jednak nieuchronność postępu cywilizacyjnego nawet w zacofanej Bretanii. Równie istotna w utworze jest prezentacja samej specyfiki Bretanii: Balzak stara się przedstawić jej zacofane, feudalne oblicze, izolację jej mieszkańców od reszty Francji. Podkreślane jest to wyraźnie w sferze leksykalnej: przezwisko Gars jest wyrazem pochodzenia celtyckiego, zaś chłopi bretońscy regularnie określani są jako dzikusy.