Po zakończeniu kadencji III Dumy w 1912 wrócił do pracy adwokackiej w Wilnie. W 1913 roku inicjowany do loży masońskiej „Litwa”, a w 1914 „Białoruś”.
W czasie I wojny światowej przebywał wraz z żoną w Rosji, USA i Kanadzie. W 1917 wszedł w skład KC Rady Delegatów Robotniczych w Piotrogrodzie z ramienia Rosyjskiej Partii Socjalistów-Rewolucjonistów, był szefem jej komisji prawnej. Został wybrany do rosyjskiej konstytuanty jako przedstawiciel Litewskiego Związku Ludowców-Socjalistów.
Po powrocie na niepodległą już Litwę pracował jako adwokat w Mariampolu, uczył w lokalnym gimnazjum. Znalazł się w Sejmie Ustawodawczym, wziął udział w delegacji litewskiej do Paryża w 1921 roku. W 1929 roku uwięziony w Varniai w związku z zamachem na skrajnie prawicowego polityka A. Voldemarsa, po zwolnieniu wyjechał do Czechosłowacji. W 1930 ponownie znalazł się w Mariampolu, kontynuował karierę adwokata. Był członkiem Litewskiej Rady Adwokackiej. W 1931 wziął udział w wiedeńskim kongresie Socjalistycznej Międzynarodówki Robotniczej.