Bitwa nad Monocacy znana również jako bitwa, która uratowała Waszyngton – starcie zbrojne z 9 lipca 1864 roku, podczas wojny secesyjnej, na brzegach rzeki Monocacy, w hrabstwie Frederick w amerykańskim stanie Maryland. Bitwa zakończyła się zwycięstwem Skonfederowanych Stanów Ameryki, jednak dzięki temu, że postęp ich armii w kierunku Waszyngtonu został opóźniony, Unia zdołała wzmocnić obronę miasta.
Maszerując z Lynchburga na północ przez Dolinę Shenandoah, armia konfederacka pod dowództwem generała Jubala A. Early’ego ominęła federalny garnizon w Harpers Ferry i 5 i 6 lipca 1864 roku przekroczyła Potomak w okolicy Shepherdstown, wkraczając do stanu Maryland. Zorganizowane naprędce pod dowództwem Lewa Wallace’a oddziały Unii 9 lipca próbowały powstrzymać atak konfederatów nad rzeką Monocacy, na wschód od miasta Frederick. Mimo zaciętego oporu oddziały Unii zostały otoczone i pokonane. Jednak opóźnienie spowodowane bitwą pozwoliło generałowi Ulyssesowi Grantowi wzmocnić obronę Waszyngtonu. Pierwsze oddziały konfederatów, pod dowództwem generała Early’ego, dotarły do przedmieść Waszyngtonu po południu 11 lipca.