główną fasadę umieścił on od strony ul. Świętojerskiej nadając jej neoempirową stylistykę, zaś elewację od strony ul. Koźlej tworzyła niemal połowa 135 metrowego wschodniego boku hali.
Na początku XX w. wśród mieszkańców ulicy zaczęła dominować ludność żydowska.
Rok 1939 nie przyniósł większych zniszczeń. W listopadzie 1940 Koźla znalazła się w granicach warszawskiego getta, z którego została wyłączona w grudniu 1941 wraz z całym obszarem Nowego Miasta (do ul. Bonifraterskiej)Mapa Getto warszawskie. Granice przed wielką akcją likwidacyjną (oprac. kart. Paweł E. Weszpiński) [w:] Barbara Engelking, Jacek Leociak, Getto warszawskie. Przewodnik po nieistniejącym mieście, Wydawnictwo IFiS PAN, Warszawa 2001. Cała zabudowa została spalona podczas powstania warszawskiego i została wyburzona po roku 1946.
Zabudowę ulicy odbudowano po roku 1951 i w drugim etapie po 1955, zmieniając częściowo gabaryty kamienic oraz ich wystrój. Historyzujące fasady domów nie mają historycznego uzasadnienia, a są jedynie powojenną kreacją (możliwość rekonstrukcji przekreślał brak przekazów ikonograficznych). Budynków po nieparzystej strony ulicy nie odbudowano. Po roku 1955 powstało tam socrealistyczne osiedle nawiązujące swą stylistyką do modernizmu.
Przypisy
Bibliografia
Koźla Ulica Koźla w Warszawie