Od 1932 należał do Związku Zawodowego Literatów Polskich.
Uczestniczył jako lekarz w kampanii wrześniowej, okres II wojny światowej spędził w Lublinie, gdzie pracował w Miejskim Szpitalu Świętego Jana Bożego. Od sierpnia 1944 służył jako lekarz wojskowy w Ludowym Wojsku Polskim, początkowo w 62. Szpitalu Ewakuacyjnym, następnie m.in. w Gdańsku (1945) i Sopocie, Warszawie (przez kilka miesięcy 1946 jako lekarz osobisty Bolesława Bieruta), Wrocławiu (1947), Poznaniu (1947–1952), Krakowie (1952–1956) i od 1956 ponownie w Poznaniu. W 1953 awansowany do stopnia pułkownika. W 1968 przeszedł na emeryturę i zamieszkał w Kirach. Od 1947 był członkiem PPR, w latach 1948–1956 PZPR.
Po II wojnie światowej kontynuował działalność literacką. Opublikował tom opowiadań Kamienie.