oficjalną rezygnację z bycia studentką.
Dnia 19 lutego 1910 r. wyszła za mąż za Dmitrija Kuźmina-Karawajewa (ur. 17 maja 1886 w Sankt Petersburgu, zm. 16 marca 1959 w Watykanie), który wprowadził ją w świat petersburskiej bohemy, umożliwiając bliższe związanie się ze środowiskiem poetyckim akmeistów oraz ugrupowaniem literackim „Cech poetów”. Była uznawana za utalentowaną poetkę. W 1912 r. opublikowała debiutancki tomik Scytyjskie skorupki (Скифские черепки) ). Nieudane małżeństwo faktycznie rozpadło się zimą 1913 r., a formalnie -- pod koniec 1916. 18 października 1913 r. Jelizawieta Kuźmina-Karawajewa urodziła córkę Gajanę, co po gruzińsku znaczy „ziemska”. Gajana nosiła nazwisko po Kuźminie-Karawajewie, chociaż nie była jego biologicznym dzieckiem. Po rewolucji lutowej Jelizawieta Kuźmina-Karawajewa związała się z eserowcami, choć jej radykalizm wynikał raczej z ducha Ewangelii. Po rewolucji październikowej działała w podziemiu eserowskim w Moskwie. Następnie znalazła się na Krymie, na terenach zajętych przez białych i została aresztowana za „bolszewizm”. Postawiono ją przed sądem i skazano na dwa tygodnie aresztu. Składowi sędziowskiemu przewodniczył jej przyszły mąż, Kozak Daniił Jermołajewicz Skobcow (ur. 15 grudnia 1886, zm. 19 stycznia 1969).