Ustawę Dawesa poprawiano dwukrotnie – w 1891 i 1906 r. (tzw. ustawa Burke’a). Obowiązywała do 1934 r., kiedy to Kongres USA uchwalił reformatorską ustawę o reorganizacji Indian (IRA). Opublikowany w 1928 r. Raport Meriama wykazał liczne błędy i nadużycia urzędników związane z wykonywaniem przepisów ustawy Dawesa oraz udowodnił, że służyła ona m.in. do nielegalnego pozbawiania tubylczych plemion ich ziem. Przyspieszyło to decyzje władz federalnych o zmianie przepisów i polityki wobec Indian (choć np. na Alasce podobne przepisy o podziale ziemi obowiązywały aż do 1993 r.). Powołany ustawą Dawesa federalny fundusz powierniczy, gromadzący środki m.in. z dzierżawy indiańskich ziem i praw do eksploatacji zasobów naturalnych, nadal administrowany jest przez Biuro do spraw Indian, a sposób zarządzania tym funduszem pozostaje od lat obiektem krytyki, a nawet procesów sądowych.
Bibliografia Vine Deloria Jr.: American Indians, American Justice. Austin: University of Texas Press, 1983. Vine Deloria Jr.: The Nations Within: The Past and Future of American Indian Sovereignty. New York: Pantheon Books, 1984. Judith Nies: Native American History. New York: Ballantine Books, 1996. .
answers.com: Daves Severalty Act
Kategoria:1887 w Stanach Zjednoczonych Kategoria:Historia tubylczych ludów Ameryki Północnej Kategoria:Ustawy Kongresu Stanów Zjednoczonych