Tym samym przerwane zostały trwający 21 lat okres sprawowania władzy przez liberałów, którzy aż do końca istnienia partii pozostawali już w opozycji.
Wkrótce po swojej dymisji Mackenzie otrzymał nominację na wysokiego komisarza Nowej Zelandii w Londynie. Był także delegatem tego państwa podczas kończących I wojnę światową negocjacji pokojowych z Austrią, Turcją i Bułgarią. Zasiadał też w specjalnej komisji badającej przyczyny klęski sił Imperium Brytyjskiego podczas walk o Dardanele. Po powrocie do Nowej Zelandii, w 1921 otrzymał dożywotnie miejsce w Radzie Legislacyjnej. Zmarł w 1930 w wieku 75 lat.
Był dwukrotnie odznaczany Orderem św. Michała i św. Jerzego klas uprawniających do używania tytułu Sir.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Odznaczeni Orderem św. Michała i św. Jerzego Kategoria:Premierzy Nowej Zelandii Kategoria:Urodzeni w 1853 Kategoria:Zmarli w 1930 Kategoria:Ludzie urodzeni w Edynburgu