Doskonałą opinię o wysokich walorach bojowych mieli pikinierzy ze Szwajcarii. Ceniły ich wszystkie dwory europejskie, najmując ich na służbę, zaś Niemcy (Frundsberg), Francuzi i Hiszpanie starali się skopiować wzorce szwajcarskie i utworzyć własne narodowe formacje piechoty. Szwajcarzy często byli instruktorami. Tak powstały pikinierskie formacje landsknechtów czy tercios.
Rozwój ręcznej broni palnej w XVI wieku sprawił, że pod koniec tego stulecia pikinierzy i formacje wzorowane na nich stanowiły niespełna 50% stanu liczebnego piechoty.
W batalionach księcia Maurycego Orańskiego pikinierzy używani byli przeważnie jako osłona dla strzelców. Król Szwecji Gustaw Adolf ponownie uczynił z pikinierów formację atakującą. W takiej formie pikinierzy przetrwali do końca XVII wieku.
Pikinierzy do połowy XVII wieku wyposażeni byli w moriony i kirysy z nabiodrkami, nierzadko również z naramiennikami i opachami, później w kolety. Ich uzbrojenie obok piki stanowiła także broń sieczna, przede wszystkim krótkie miecze (pałasze) i szable piechoty (tasaki), rzadziej rapiery, a czasem i pistolet.